Αρχείο

Το ρίσκο

trΑν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε  την  πόρτα  και  φύγε!

Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.

Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει. Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. Τα υπόλοιπα είναι πράξη…

Διάλεξε το δρόμο της ζωής. Διάλεξε το δρόμο της αγάπης. Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος. Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας. Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο. Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης. Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης. Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.

Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία, την δυστυχία. Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους. Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατι όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.

Σε προειδοποιώ όμως ότι, αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις. Το ρίσκο – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.

«Όταν γελάς, διακινδυνεύεις να περάσεις για ηλίθιος»

Και λοιπόν; Συχνά λέω πως ο κόσμος βλέπει τον Μπουσκάλια σαν ένα είδος τρελού. Είναι πραγματικά τρελό! Εγώ όμως το γλεντάω αφάνταστα,ενώ χιλιάδες γνωστικοί πεθαίνουν από ανία.

«Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός»

Δε φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά. Κλαίω από χαρά, από απελπισία. Μερικές φορές κλαίω διαβάζοντας τις εργασίες των μαθητών μου. Κλαίω όταν βλέπω ευτυχισμένους ανθρώπους. Κλαίω όταν βλέπω ανθρώπους να αγαπιούνται. Δε με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματικός. Δεν πειράζει. Μ’αρέσει. Μου καθαρίζει τα μάτια.

«Όταν ανοίγεσαι στους άλλους, κινδυνεύεις να μπλεχτείς»

Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στην ζωή; Δεν έχω καμιά διάθεση να ζήσω μόνος μου σ’ ένα νησί. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε μαζί εσείς και εγώ, σημαίνει πως έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Ας βρούμε τρόπους να κάνουμε την κατάσταση αυτή μια ευκαιρία χαράς.

«Όταν δείχνεις τα συναισθήματα σου, κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου»

Εγώ χαίρομαι να αποκαλύπτω την ανθρωπιά μου. Μπορείς να αποκαλύψεις πολύ χειρότερα πράγματα από την ανθρωπιά σου.

«Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου στο κόσμο, κινδυνεύεις να τα χάσεις»

Τι να γίνει. Δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα. Κι ούτε είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πει «Είναι απατεώνας. Έλα , Μέιμπελ, αρκετά ακούσαμε. Πάμε σπίτι ». Κι αυτό είναι πολύ καλό, ξέρετε, και σωστό. Δεν είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι.

«Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου»

Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, και όχι για να πάρεις ανταπόκριση – αυτό δεν είναι αγάπη.

«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις» και «’Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις»

Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δεν ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, άλλα δεν μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζει και δεν αγαπά.

Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.

Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Η μεγαλύτερή σου υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος, άλλα και για δικό μου…

 

Leo Buscaglia, ”Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”

 

«Αν αγαπάς το παρελθόν σου, άφησε το να φύγει»

Leave-The-Past Το παρελθόν είναι σίγουρα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Αποτελείται από όλες αυτές τις εμπειρίες και επιλογές που αν ήταν άλλες δεν θα βρισκόμασταν σήμερα εδώ. Προσοχή όμως, όσο δεν μπορούμε να του γυρίσουμε την πλάτη άλλο τόσο δεν μπορούμε να ζούμε για πάντα μέσα σ’ αυτό. Αν δεν ήρθε ακόμα, θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα θελήσεις να πάψει να σε στοιχειώνει. Βρες την ισορροπία σου ανάμεσα σε παρελθόν-παρόν και μάθε να ζεις μ’ αυτό.

Αγάπησε το παρελθόν σου
Βήμα πρώτο και ζωτικής σημασίας. Αν δεν το κάνεις δεν θα μπορέσεις ποτέ να το αφήσεις να φύγει. Αναγνώρισε ό,τι καλό σου έχει προσφέρει, αλλά και όλα τα παθήματα που έγιναν μαθήματα και σε έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Το ξέρεις κατά βάθος πως όσο και να προσπαθείς να αλλάξεις το παρελθόν σου, δεν πρόκειται να συμβεί. Ασχολήσου με το πώς θα γίνεις καλύτερος από εδώ και πέρα και τα παλιά μαύρα σημεία θα ξεθωριάσουν με τον καιρό και θα σβήσουν.

Νοστάλγησε με μέτρο
Νοστάλγησε όλες τις καλές στιγμές αλλά μην κολλήσεις εκεί, βγες έξω και κυνήγα την ζωή για να αποκτήσεις κι άλλες. Γιατί όσο εσύ θα μένεις στάσιμος, ο χρόνος δεν θα πάψει να κυλάει.

Μάθε να συγχωρείς
Τα μίση και οι κακίες θα σε τραβάνε απ’ τα μαλλιά κάθε φορά που θα προσπαθείς να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Το μέλλον δεν έχει θέσεις για ανθρώπους αδύναμους. Φαντάζομαι γνωρίζεις πως οι πιο αδύναμοι απ’ όλους είναι αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ να συγχωρούν. Κι όσους σε πλήγωσαν ανεπανόρθωτα και δεν εκτίμησαν την συγχώρεση σου, κλείδωσε τους σε ένα συρτάρι στο παρελθόν και μην το ανοίξεις ποτέ ξανά.

Διώξε τα φαντάσματα
Είναι πολύ σημαντικό να μάθεις να ελέγχεις την απώλεια, είτε είναι ένας χωρισμός, ένας φίλος που χάθηκε ή ακόμα και ο θάνατος. Κράτα τα αγαπημένα σου πρόσωπα βαθιά στην καρδιά σου, πάντα θα έχουν μία θέση εκεί. Αλλά το να επιλέγεις συνειδητά να ζεις με φαντάσματα δεν είναι η λύση. Οι άνθρωποι έρχονται και πάνε, πάψε να θρηνείς γιατί στο τέλος θα μείνεις μόνος με τα φαντάσματα σου.

Ό,τι δε μπορείς να αποφύγεις, πολέμησέ το
Έρχονται στιγμές συννεφιασμένες και η αυθόρμητη αντίδραση είναι η φυγή. Εκεί είναι στημένη μια παγίδα, μην πέσεις στα γόνατα και ξεκινήσεις να προσεύχεσαι σε κάποιον θεό να σε γυρίσει πίσω στο παρελθόν. Μην απαρνηθείς το παρόν, στάσου γερά στα πόδια σου και πολέμησε για ένα καλύτερο μέλλον.

Δες την αλήθεια
Πράττουμε ως παρελθόν, απολαμβάνουμε ως παρόν και ονειρευόμαστε ως μέλλον.

 

Βασιλειάδη Τσαμπίκα – Συγγραφέας-αρθρογράφος

Πηγή: http://www.simplylife.gr

20 πράγματα που αξίζει να θυμάστε για τις σχέσεις αγάπης

love Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Sheryl Paul

Φανταστείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν, παράλληλα με την εκμάθηση μαθηματικών και ιστορίας, υπήρχε κι ένα μάθημα σχετικά με τις προσωπικές μας σχέσεις το οποίο θα περιελάμβανε ένα εγχειρίδιο για το πώς να αγαπάμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν ποτέ την άλγεβρα μετά το σχολείο και ξεχνούν ιστορικές ημερομηνίες μόλις τελειώσουν οι εξετάσεις. Οι προσωπικές μας σχέσεις όμως διαρκούν δεκαετίες, αν όχι ολόκληρη τη ζωή μας, και δεν υπάρχει καμία καθοδήγηση σχετικά με το πώς θα τα καταφέρουμε σε αυτό το δύσκολο ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων.

Αυτά που μαθαίνουμε προέρχονται από την παραδοσιακή κουλτούρα, η οποία πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη σοφία του Disney: γνωρίζεστε, ερωτεύεστε, ξέρετε ότι έχετε συναντήσει τον «ένα και μοναδικό σας έρωτα», νιώθετε ελκυστικοί για πάντα, έχετε έντονη σεξουαλική ζωή και ζείτε ευτυχισμένοι. Παρά τη συνειδητή γνώση ότι η πραγματική αγάπη στον πραγματικό κόσμο δεν λειτουργεί πάντα με αυτόν τον τρόπο, διατηρούμε ακόμα αυτές τις εικόνες και τις πεποιθήσεις οι οποίες αποτελούν την αναμενόμενη διαδικασία για το πώς λειτουργεί η αγάπη.

Ίσως το πιο καταστροφικό μήνυμα που λαμβάνουμε είναι ότι η αγάπη είναι εύκολη υπόθεση. Χωρίς παραδείγματα που να αναφέρονται στους δύσκολους καιρούς και στο γεγονός ότι οι προσωπικές σχέσεις είναι μια ευκαιρία για να θεραπευτούμε και να αυξήσουμε την ικανότητά μας να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη, είναι τρομερά εύκολο να φεύγουμε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Αυτός είναι ο λόγος που οι οδηγίες είναι τόσο σημαντικές. Προκειμένου να απαλύνουμε τις θύελλες της αμφιβολίας που αναπόφευκτα διεισδύουν στις σχέσεις όταν περνά ο μήνας του μέλιτος (αν ποτέ υπήρξε μήνας του μέλιτος), πρέπει να έχουμε ακριβείς πληροφορίες σχετικά με το θέμα αυτό.
Αν είχαμε λάβει οδηγίες και συμβουλές, θα περιελάμβαναν κάτι σαν τα παρακάτω:

1. Η αγάπη είναι ένα ζήτημα περίπλοκο και μπερδεμένο.

Επίσης, είναι μυστηριώδης και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ορισμένοι άνθρωποι περνούν από ένα στάδιο ελεύθερης σχέσης στην αρχή, άλλοι όχι. Είτε έτσι είτε αλλιώς, κάποτε θα συνειδητοποιήσετε ότι η αγάπη απαιτεί ισχυρή δέσμευση για να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες μαζί και χωριστά και ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά.

2. Η αγάπη είναι μια ικανότητα που μπορεί να καλλιεργηθεί.

Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που λάμπει σαν νεραϊδόσκονη. Αν μπορείτε να διδαχτείτε τα μαθηματικά, μπορείτε να διδαχτείτε και την αγάπη.

3. Η έλξη έχει εξάρσεις και υφέσεις.

Η έλξη συνήθως είναι μια ευρύτερη σύνδεση: με τον εαυτό σας, μέσω του συντρόφου σας και ο ένας με τον άλλο. Με άλλα λόγια, όταν η σύνδεση διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις, μπορείτε να δείτε τον σύντροφό σας με καθαρά μάτια και τότε η έλξη αποτελεί φυσικό επακόλουθο.

4. Το σεξ απαιτεί ιδιαίτερους χειρισμούς.

Αρκεί να αναφέρουμε ότι το σεξ δεν έχει καμία σχέση με τα όσα διαβάζετε στα περιοδικά. Όλα τα ζευγάρια με τα οποία έχω συνεργαστεί σε συνεδρίες θεραπείας έχουν δώσει τον αγώνα τους στον σεξουαλικό τομέα κάποια στιγμή. Τα περισσότερα ζευγάρια έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στο σεξ: άλλοι έχουν χαμηλότερη σεξουαλικότητα κι άλλοι υψηλότερη και αυτό από μόνο του δημιουργεί συγκρούσεις.

5. Η αγάπη δεν είναι κάτι που παίρνετε από τον σύντροφό σας.

Στην πραγματικότητα η αγάπη είναι αυτή που εσείς δίνετε. Με άλλα λόγια, δεν είναι δουλειά του συντρόφου σας να σας κάνει να νιώσετε ζωντανοί, πλήρεις κι ερωτικοί. Αυτή είναι δουλειά δική σας και όταν μάθετε να δημιουργείτε πληρότητα μέσω του εαυτού σας, η αγάπη ρέει με φυσικό τρόπο προς τον σύντροφό σας με την προσφορά.

6. Ο ρομαντισμός δεν εκδηλώνεται μόνο με δείπνα με κεριά και τριαντάφυλλα.

Ρομαντισμός είναι κι όταν ο σύντροφός σας καθαρίζει το χιόνι από το αυτοκίνητό σας όταν έξω κάνει κρύο, όταν αφήνει σημειώματα αγάπης στην τσάντα σας, όταν έρχεται μαζί σας στις οικογενειακές σας συγκεντρώσεις παραμένοντας χαμογελαστός ή όταν σας ζητά συγγνώμη.

7. Στην πραγματική αγάπη πάντα υπάρχει φόβος.

Να θυμάστε ότι η παρουσία του φόβου σε όλες τις εκφάνσεις του συμπεριλαμβανομένων της αμφιβολίας και του άγχους, δεν σημαίνει ότι βρίσκεστε σε λάθος σχέση. Με άλλα λόγια, η αμφιβολία δεν είναι πάντα αρνητική.

8. Θα υπάρξουν στιγμές που θα θέλετε να φύγετε.

Τέτοιες στιγμές συνήθως εμφανίζονται προτού υπάρξει βαθύτερη γνώση της διαδικασίας της αγάπης.

9. Πάρτε όσο χρόνο χρειάζεστε για να μάθετε την έννοια της «προβολής».

Αυτή η έννοια στην ψυχολογία σημαίνει την τάση που έχουμε να εκτοπίζουμε τους εσωτερικούς μας δαίμονες πάνω σε κάποιον άλλο. Έτσι, όταν ανακαλύψετε τον εαυτό σας να εκνευρίζεται με τον σύντροφό σας ή να μην έλκεται ξαφνικά από αυτόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να κοιτάξετε μέσα σας και να αναρωτηθείτε μήπως κάνετε λάθος.

10. Οι σκέψεις δεν σημαίνει ότι ισχύουν στην πραγματικότητα.

Είτε πρόκειται για ανασφάλεια ή άποψη (ή κάποιο άλλο έντονο συναίσθημα), τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να μας κατακλύσουν εύκολα. Ακριβώς όμως επειδή μια σκέψη γεμίζει το μυαλό μας ή ακόμη και το σώμα μας, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινή. Όταν μια σκέψη σας βασανίζει δώστε της την απαραίτητη σημασία, αλλά δεν είναι απαραίτητο να θεωρήσετε ότι πρόκειται για ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

11. Οι φαντασιώσεις με πρώην συντρόφους δεν σημαίνει ότι κατά βάθος θέλετε να είστε με κάποιον άλλο.

Τα όνειρα είναι αλληγορικά, είναι η γλώσσα του ασυνειδήτου, πράγμα που σημαίνει ότι συχνά υποδηλώνουν την επιθυμία της ψυχής σας να ενωθεί με μη ενσωματωμένες πτυχές του εαυτού σας.

12. Δεν χρειάζεται να έχετε αντιδράσεις σε όλα τα συναισθήματά σας.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα αρνητικά συναισθήματα. Άλλα συναισθήματα, όπως αυτά που προκύπτουν μέσα στα όνειρα, δεν πρέπει πάντα να λαμβάνονται ουσιαστικά υπόψη.

13. Η γκρίνια δεν βοηθά ποτέ.

Στην πραγματικότητα, με την πάροδο του χρόνου θα διαβρώσει τη σχέση σας. Μια από τις πιο σημαντικές δεξιότητες για να διατηρήσετε τη σχέση σας είναι να μάθετε να κρατάτε το στόμα σας κλειστό. Αυτό μπορεί να μοιάζει πολύ δύσκολο, ειδικά αν στην οικογένειά σας υπήρχαν πολλά άτομα με αυτή τη συνήθεια.

14. Είναι απαραίτητο να εκφράζετε την ευγνωμοσύνη σας.

Η ευγνωμοσύνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείτε να κάνετε στον εαυτό σας και τη σχέση σας. Κρατήστε ένα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης στο οποίο θα καταγράφετε απλόχερα την ευγνωμοσύνη σας. Αυτό θα σας βοηθήσει να θυμάστε πάντοτε αυτές τις στιγμές, διατηρώντας παράλληλα ανοιχτά την καρδιά και το μυαλό σας.

15. Μερικές φορές θα πέσετε για ύπνο θυμωμένοι.

Αντίθετα με τις δημοφιλείς συμβουλές που δίνονται συνήθως στους γάμους, σίγουρα θα αφήσετε κάποια προβλήματα άλυτα πριν πάτε για ύπνο. Αυτό δεν αποτελεί λόγο ανησυχίας, οι συγκρούσεις αποτελούν μια φυσιολογική και υγιή έκφραση κάθε στενής σχέσης. Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς θα τα ξαναβρείτε με τον σύντροφό σας και τι μπορείτε να μάθετε από τις συγκρούσεις εξετάζοντάς τις υπό το πρίσμα της λογικής.

16. Η επίλυση των συγκρούσεων απαιτεί τον δικό της τρόπο αντιμετώπισης.

Η πιο σημαντική ικανότητα που μπορείτε να αποκτήσετε είναι να απομακρύνεστε ακριβώς τη στιγμή που κάποιος από εσάς έχει αρχίσει να εκνευρίζεται. Οι συγκρούσεις δεν είναι ποτέ αυτό που νομίζετε κι όταν αντιδράτε στα συναισθήματά σας αντί να αποκρίνεστε σε αυτά είναι πολύ πιθανό να πολλαπλασιαστούν και τελικά να καταλήξετε σε καβγά.

17. Δεν πειράζει αν μερικές φορές νιώθετε ότι βαριέστε ή ότι είστε αδιάφοροι και αναποφάσιστοι.

Δεν μπορείτε πάντα να υπερνικήσετε τα αισθήματα του πάθους και της ευχαρίστησης, αλλά αυτό είναι κάτι φυσιολογικό.

18. Δεν πειράζει αν δεν σας λείπει ο σύντροφός σας όταν βρίσκεται μακριά.

Στην πραγματικότητα, η απόλαυση της μοναξιάς αποτελεί σημάδι υγείας, αφού δεν είστε δύο μισά που ενώνονται για να δημιουργήσουν ένα σύνολο, αλλά δύο σύνολα που δημιουργούν ένα τρίτο σύνολο, αυτό της σχέσης σας.

19. Δεν πειράζει να φαντάζεστε πώς θα ήταν η ζωή σας με κάποιον άλλο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχετε επιλέξει τον λάθος σύντροφο.

20. Δεν υπάρχει «σωστό» ή «λάθος».

Υπάρχει μόνο μάθηση. Αν μπορέσετε να υιοθετήσετε μια νοοτροπία μάθησης αντί για κάποια που κατηγοριοποιεί τη ζωή και τις επιλογές σας σε σωστό / λάθος ή καλό / κακό, τα πάντα θα αλλάξουν μέσα σας.
Πηγή: http://www.enallaktikidrasi.com

Πως να μεγαλώσετε ένα ανθεκτικό παιδί!

Lovely little girl playing with red heart shaped balloon

Μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούω από γονείς είναι «δεν θέλω το παιδί μου να αισθάνεται με τον χ τρόπο» (όπου χ μπορείτε να συμπληρώσετε ό,τι θέλετε). Μπορεί να σημαίνει «δεν θέλω το παιδί μου να αισθάνεται παραγκωνισμένο, αποτυχημένο, λυπημένο, ανήσυχο, χωρίς αυτοπεποίθηση, μόνο, θυμωμένο. Εν ολίγοις, κανείς δεν θέλει το παιδί του να νιώθει πόνο.

Ως γονείς, στην πορεία μας προς την αυτογνωσία κατανοούμε ότι ο πόνος και η οδύνη είναι μέρος της ζωής, αλλά όσον αφορά τα παιδιά μας σπεύδουμε να τα προστατέψουμε από κάθε συναισθηματικό πόνο.

Οι περισσότεροι γονείς απλώς θέλουν το παιδί τους να είναι ευτυχισμένο. Όμως, εγώ θα σας έλεγα ότι ίσως ο στόχος δεν θα πρέπει να είναι η ευτυχία, αλλά κάτι άλλο – η συναισθηματική υγεία. Με την έννοια αυτή θέλω να πω ότι μπορούμε να ζούμε όλα τα συναισθήματά μας χωρίς όμως να έχουμε αντιδραστική συμπεριφορά: με άλλα λόγια, να είμαστε προσαρμοστικοί.

Όταν προσπαθούμε να κατευθύνουμε τα παιδιά μας προς την ευτυχία, κατά κάποιο τρόπο τους λέμε ότι δεν είναι επιτρεπτά άλλα, πιο δύσκολα συναισθήματα. Επίσης, διαταράσσουμε τη φυσική ικανότητα των παιδιών μας να αισθάνονται όλο το φάσμα των ανθρωπίνων συναισθημάτων που περιλαμβάνει αναπόφευκτα και τη θλίψη, τον θυμό, το άγχος, την ανία, τον φόβο, την ανακούφιση και ούτω καθεξής.

Προσπαθώντας όμως να «διορθώσουμε» αυτά τα δύσκολα συναισθήματα των παιδιών μας, τα αποδιοργανώνουμε. Όταν επαγρυπνούμε για προβλήματα πριν καν ακόμα αυτά έρθουν, δεν βοηθάμε τα παιδιά μας να γίνουν δυνατότερα. Οι γονείς ξεχνούν ότι ο δρόμος της ζωής έχει δυσκολίες. Υπάρχουν συνεχώς πέτρες και εμπόδια, αλλά έτσι όλοι μας μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και γινόμαστε σοφότεροι.

Τα παιδιά μας πρέπει να αγωνίζονται και να βιώνουν τα συναισθήματά τους προκειμένου να μάθουν να γίνονται πιο προσαρμοστικά. Ο αγώνας είναι απαραίτητος και σημαντικός.

Η προσαρμοστικότητα είναι κάτι που μπορεί να διδαχτεί και να μαθευτεί. Οδηγεί στον τρόπο που οι ενήλικες αντιλαμβάνονται τον αγώνα.

Παρακάτω περιγράφονται τα 9 βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε για να γίνουν τα παιδιά σας πιο προσαρμοστικά:

1. Αποδεχτείτε και αφήστε περιθώρια σε όλα τα συναισθήματα του παιδιού σας.

Αυτό πρέπει να το κάνετε ακόμα κι όταν θυμώνει μαζί σας. Είναι ο τρόπος που τα παιδιά εξελίσσονται φυσικά μέσα από τα συναισθήματα. Αυτό θα τα βοηθήσει να αναπτύξουν μια πιο υγιή ικανότητα να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα συναισθήματα.

Μην χρυσώνετε το χάπι, μην αγνοείτε τα συναισθήματα του παιδιού σας ή τα κρύβετε με διάφορους περισπασμούς. Αφήστε το παιδί σας να νιώθει ακόμα και δυσάρεστα, χωρίς να πρέπει εσείς να διορθώσετε ή να αλλάξετε οτιδήποτε. Μπορείτε να του πείτε «σας ακούω», «αυτό είναι πολύ άσχημο» ή «τι κρίμα».

2. Περάστε δύο μηνύματα ταυτόχρονα.

Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ να αποδεχτείτε ταυτόχρονα ό,τι αισθάνεται το παιδί σας και να θέσετε όρια γύρω από διάφορες συμπεριφορές.

Αυτό θα κάνει τα παιδιά να νιώθουν ότι τα ακούτε, αλλά επίσης να γνωρίζουν ότι πρέπει να είναι υπόλογα για τη συμπεριφορά τους. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να τρέχουν ουρλιάζοντας και πετώντας πράγματα τριγύρω.

Αν το παιδί σας είναι εκτός εαυτού και φωνάζει, μπορείτε να του πείτε: «Αυτό που σου συμβαίνει είναι πολύ άσχημο. Είναι σκληρό να μην γίνονται τα πράγματα όπως τα έχεις σχεδιάσει, αλλά οι φωνές ποτέ δεν έχουν αποτέλεσμα κι αν συνεχίσεις να φωνάζεις θα πας στο δωμάτιό σου». Αυτό θα επιτρέψει στο παιδί σας να αισθάνεται ότι το ακούτε, αλλά να έχει κι επίγνωση των ορίων του.

3. Ζητήστε από το παιδί σας να λύσει μόνο του τα δικά του προβλήματα.

Μπορείτε να το υποστηρίζετε ενεργά σε οποιοδήποτε πρόβλημα ή σύγκρουση, αλλά μην παρεμβαίνετε σαν τον ήρωα που θα λύσει τα πάντα. Αφήστε το παιδί σας να αισθάνεται ικανό και στο τέλος να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα.

4. Κατανοήστε τη διαφορά μεταξύ ασφαλούς και μη ασφαλούς αγώνα.

Αν ο αγώνας του παιδιού σας αφορά ζητήματα γύρω από τα μαθήματά του, κάποια εργασία ή μια σύγκρουση με τα αδέλφια του, μην παρέμβετε. Ωστόσο, αν πρόκειται για «μη ασφαλή αγώνα» ο οποίος μπορεί να περιλαμβάνει σχολικό εκφοβισμό, μαθησιακές δυσκολίες ή αλκοόλ έχετε το πράσινο φως για να παρέμβετε ως γονέας.

5. Ζητήστε από το παιδί σας να εμπιστεύεται τη δική του γνώση ή διαίσθηση.

Αν το παιδί σας καταφέρει να μάθει τη δύναμη της διαίσθησης σε νεαρή ηλικία, θα κερδίσει την ωριμότητα επίσης σε νεαρή ηλικία. Αν το ενθαρρύνετε να εμπιστεύεται τη δική του γνώση αντί να του πείτε τι να κάνει, το βοηθάτε να αποκτήσει μεγαλύτερη επίγνωση για τον εαυτό του. Αυτό θα ενισχύσει τη σχέση του παιδιού με το ένστικτό του, γεγονός που θα αποτελέσει οδηγό για μια ικανοποιητική ζωή.

6. Θεωρείστε τον αγώνα ως κάτι θετικό και τα δύσκολα συναισθήματα ως κάτι φυσιολογικό.

Το πρόβλημα δεν είναι το άγχος ή ο θυμός αλλά η συμπεριφορά μας και οι αντιδράσεις μας όταν είμαστε ανήσυχοι ή θυμωμένοι. Συνήθως οι άσχημες αντιδράσεις στο άγχος και τον θυμό περιλαμβάνουν τα ξεσπάσματα πάνω σε άλλους ή την ψυχική κούραση και την απομόνωση. Όταν αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας, τα παιδιά μας πιθανότατα θα κάνουν το ίδιο.

7. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να βιώνουν πλήρως όλα τα συναισθήματά τους.

Τα συναισθήματα – ακόμη και τα δύσκολα – αποτελούν μέρος μιας πλούσιας και ικανοποιητικής ζωής. Δώστε έμφαση στα οφέλη μιας δυναμικής ζωής και όχι μιας αυστηρής ζωής γεμάτης κολλήματα (ακόμα κι αν αυτό είναι δύσκολο μερικές φορές).

8. Αφήστε περιθώρια για λάθη και αποτυχίες.

Αποτελούν βασικές πτυχές της διαδικασίας μάθησης και ωρίμανσης. Κανείς δεν τα έχει καταφέρει χωρίς να δοκιμάσει πολλές αποτυχίες.

9. Αποδεχτείτε πλήρως το παιδί σας.

Αν το παιδί σας νιώθει αποδεκτό από εσάς, είναι πιο πιθανό να αποδεχτεί κι εκείνο τον εαυτό του

 

Άρθρο της θεραπεύτριας και συγγραφέως Krissy Pozatek- enallaktikidrasi.com

 

Συναισθηματική Νοημοσύνη EQ: 5 τρόποι να την αναπτύξετε (ΙV)

ei.JPG_b2ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ 4η: ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Το χιούμορ, το γέλιο και το παιχνίδι είναι φυσικά αντίδοτα στις δυσκολίες της ζωής. Ελαφρύνουν το φορτίο μας και βοηθούν να διατηρηθούν τα πράγματα σε μια προοπτική. Το γέλιο μειώνει το στρες, βελτιώνει τη διάθεση και επαναφέρει το νευρικό μας σύστημα σε ισορροπία.

Η παιχνιδιάρικη επικοινωνία ενισχύει τη συναισθηματική νοημοσύνη και μας βοηθάει:

– Να ξεπερνάμε τις δυσκολίες: Βλέποντας τις απογοητεύσεις υπό νέα οπτική, το γέλιο και το παιχνίδι μας επιτρέπουν να τα καταφέρουμε στις αντιξοότητες, στις δύσκολες στιγμές και στις αναποδιές.

– Να εξομαλύνουμε τις διαφορές: Χρησιμοποιώντας το χιούμορ συχνά, μας βοηθάει να πούμε πράγματα, που διαφορετικά θα δυσκολευόμασταν να τα εκφράσουμε χωρίς να προκαλέσουμε.

– Να χαλαρώσουμε και ταυτόχρονα να ενεργοποιηθούμε: Η παιχνιδιάρικη επικοινωνία ανακουφίζει από την κούραση και χαλαρώνει το σώμα μας, πράγμα το οποίο μας επιτρέπει να επαναφορτιστούμε και να ανταποκριθούμε καλύτερα.

– Να γίνουμε πιο δημιουργικοί: Όταν χαλαρώνουμε, ελευθερώνουμε τον εαυτό μας από αυστηρούς τρόπους σκέψης και ύπαρξης, γινόμαστε δημιουργικοί και βλέπουμε τις καταστάσεις μέσα από νέες οπτικές.

Πώς να αναπτύξετε την «παιχνιδιάρικη» επικοινωνία:

  • Προσπαθήστε να δοκιμάσετε την τακτική του παιχνιδιού: Όσο περισσότερο αστειεύεστε, παίζετε και γελάτε, τόσο πιο εύκολο θα γίνεται.
  • Βρείτε ευχάριστες και διασκεδαστικές δραστηριότητες, που σας χαλαρώνουν και σας βοηθούν να βελτιώσετε την παιχνιδιάρικη πλευρά σας.
  • Εξασκηθείτε παίζοντας με ζώα, μωρά, μικρά παιδιά και εξωστρεφείς ανθρώπους που τους αρέσουν τα πειράγματα.

ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ 5η: ΕΠΙΛΥΣΤΕ ΤΙΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΜΕ ΘΕΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

Οι συγκρούσεις και οι διαφωνίες είναι αναπόφευκτες στις σχέσεις. Δύο άνθρωποι πιθανόν δεν μπορούν να έχουν τις ίδιες ανάγκες, απόψεις και προσδοκίες όλη την ώρα. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως είναι κάτι κακό. Επιλύοντας τις διαφωνίες με υγιείς και εποικοδομητικούς τρόπους μπορεί να δυναμώσει η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όταν η διαφωνία δεν εκλαμβάνεται ως απειλή ή τιμωρία, τότε ενισχύεται η ελευθερία, η δημιουργικότητα και η ασφάλεια στις σχέσεις.

Η ικανότητα να διαχειριζόμαστε τις συγκρούσεις με θετικό τρόπο, αναπτύσσοντας παράλληλα την εμπιστοσύνη, υποστηρίζεται από τις προηγούμενες τέσσερις δεξιότητες της συναισθηματικής νοημοσύνης. Από τη στιγμή που γνωρίζουμε πως να διαχειριζόμαστε το στρες, να παραμένουμε συναισθηματικά παρόντες και σε επίγνωση, να επικοινωνούμε μη λεκτικά και να χρησιμοποιούμε το χιούμορ και το παιχνίδι, είμαστε καλύτερα εξοπλισμένοι για να αντιμετωπίσουμε συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις, να αντιληφθούμε και να εκτονώσουμε πολλά θέματα πριν προλάβουν να κλιμακωθούν.

Τρόποι επίλυσης διαφωνιών με θετικό τρόπο:

  • Παραμείνετε συγκεντρωμένοι στο παρόν: Όταν δεν αναπαράγετε παλιά τραύματα και δυσαρέσκειες, μπορείτε να αντιληφθείτε την πραγματικότητα της παρούσας κατάστασης και να την δείτε ως μια νέα ευκαιρία για την επίλυση παλιών συναισθηματικών συγκρούσεων.
  • Επιλέξτε τις διαφωνίες: Οι διαφωνίες απαιτούν χρόνο και ενέργεια, ειδικά αν θέλετε να τις επιλύσετε με ένα θετικό τρόπο. Σκεφτείτε για τι αξίζει να διαφωνήσετε και για τι όχι.
  • Συγχωρέστε: Η δυσάρεστη συμπεριφορά των άλλων ανήκει στο παρελθόν. Για να επιλύσετε μια διαφωνία χρειάζεται να απαλλαγείτε απ’την ανάγκη σας να τιμωρήσετε τον άλλον ή να τον εκδικηθείτε.
  • Δώστε τέλος στις διαφωνίες που δε λύνονται: Χρειάζονται δύο άνθρωποι για να συνεχιστεί ο καβγάς. Μπορείτε να επιλέξετε να απεμπλακείτε απ’ τη διαμάχη, παρόλο που ενδεχομένως διαφωνείτε ακόμη.

Συναισθηματική Νοημοσύνη EQ: 5 τρόποι να την αναπτύξετε (ΙΙΙ)

1ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ 2η: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Το να μπορούμε να συνδεθούμε με τα συναισθήματά μας- να έχουμε δηλαδή μια πλήρη επίγνωση των συναισθημάτων μας λεπτό προς λεπτό καθώς και του τρόπου που επηρεάζουν  τις αντιδράσεις μας- είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε τόσο τον εαυτό μας, όσο και τους άλλους.

Πολλοί άνθρωποι αποσυνδέονται από τα συναισθήματά τους- ειδικά απ’τα δυνατά, βασικά συναισθήματα, όπως ο θυμός, η λύπη, ο φόβος και η χαρά. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα αρνητικών παιδικών εμπειριών μέσω των οποίων διδαχθήκαμε να «σβήνουμε» τα συναισθήματά μας. Αλλά παρ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να διαστρεβλώσουμε, να αρνηθούμε ή να ναρκώσουμε τα συναισθήματά μας, δεν μπορούμε να τα εξαφανίσουμε. Είναι πάντα εκεί, είτε το γνωρίζουμε, είτε όχι. Δυστυχώς, χωρίς τη συναισθηματική επίγνωση, δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε πλήρως τα κίνητρα και τις ανάγκες μας ή να επικοινωνήσουμε αποτελεσματικά με τους άλλους.

Τι είδους σχέση έχετε με τα συναισθήματά σας;

  • Βιώνετε συναισθήματα που «ρέουν» όταν το ένα διαδέχεται το άλλο, καθώς οι εμπειρίες σας αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή;
  • Συνοδεύονται τα συναισθήματά σας από σωματικές αντιδράσεις, για παράδειγμα στο στομάχι ή στο στήθος;
  • Βιώνετε διακριτά συναισθήματα, όπως θυμό, λύπη, φόβο, χαρά, τα οποία γίνονται εμφανή από τις εκφράσεις του προσώπου σας;
  • Μπορείτε να βιώσετε έντονα συναισθήματα, τα οποία είναι τόσο δυνατά, ώστε να τραβήξουν τόσο τη δική σας προσοχή, όσο και των άλλων;
  • Δίνετε σημασία στα συναισθήματά σας; Παίζουν ρόλο στις αποφάσεις που παίρνετε;

Αν κάποιες από αυτές τις εμπειρίες σάς είναι ανοίκεια, τότε ίσως απορρίπτετε ή «απενεργοποιείτε» τα συναισθήματά σας. Για να είστε συναισθηματικά υγιείς και συναισθηματικά έξυπνοι, χρειάζεται να επανασυνδεθείτε με τα βασικά σας συναισθήματα, να τα αποδεχθείτε και να νιώσετε άνετα μ’ αυτά.

Αναπτύσσοντας τη συναισθηματική επίγνωση

Η συναισθηματική επίγνωση μπορεί να μαθευτεί σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας. Αν δεν έχετε μάθει να διαχειρίζεστε το στρες, είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε. Όταν μπορείτε να διαχειρίζεστε το στρες, θα νιώσετε περισσότερο άνετοι να επανασυνδεθείτε με δυνατά και δυσάρεστα συναισθήματα και να αλλάξετε τον τρόπο που τα βιώνετε και αντιδράτε σ’ αυτά.

ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ 3η: ΜΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το να επικοινωνούμε καλά, απαιτεί κάτι περισσότερο από λεκτικές μόνο δεξιότητες. Συχνά, αυτό που λέμε είναι λιγότερο σημαντικό απ’ τον τρόπο που το λέμε ή τα άλλα μη λεκτικά μηνύματα που στέλνουμε (οι χειρονομίες που κάνουμε, ο τρόπος που καθόμαστε, πόσο αργά ή δυνατά μιλάμε, πόσο κοντά στον άλλο στεκόμαστε ή το κατά πόσο έχουμε βλεμματική επαφή). Προκειμένου να κρατήσουμε την προσοχή των άλλων και να αναπτύξουμε σύνδεση κι εμπιστοσύνη πρέπει να γνωρίζουμε και να ελέγχουμε τη γλώσσα του σώματος. Χρειάζεται επίσης να «διαβάζουμε» με ακρίβεια και να ανταποκρινόμαστε στα λεκτικά μηνύματα που μας στέλνουν οι άλλοι.

Αυτά τα μηνύματα δε σταματάνε όταν σταματάει κάποιος να μιλάει. Ακόμη κι αν είμαστε σιωπηλοί, συνεχίζουμε να επικοινωνούμε μη λεκτικά. Σκεφτείτε επίσης, αν αυτό που λέτε ταιριάζει μ’ αυτό που αισθάνεστε. Αν επιμένετε «Είμαι καλά», ενώ σφίγγετε τα δόντια σας και κοιτάτε αλλού, το σώμα σας στέλνει ξεκάθαρα το αντίθετο μήνυμα. Τα μη λεκτικά μηνύματα μπορεί να προκαλέσουν μια αίσθηση ενδιαφέροντος, εμπιστοσύνης, ενθουσιασμού κι επιθυμίας για σύνδεση, ή να προκαλέσουν φόβο, σύγχυση, δυσπιστία και αδιαφορία.

Τρόποι για να βελτιώσετε τη μη λεκτική επικοινωνία

Η επιτυχημένη μη λεκτική επικοινωνία εξαρτάται απ’την ικανότητά σας να διαχειρίζεστε το στρες, να αναγνωρίζετε τα συναισθήματά σας και να καταλαβαίνετε τα μηνύματα που στέλνετε και λαμβάνετε. Όταν επικοινωνείτε:

  • Εστιάστε στο άλλο άτομο. Αν σχεδιάζετε τι θα πείτε μετά, ονειροπολείτε ή σκέφτεστε κάτι άλλο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα χάσετε τα μη λεκτικά σημάδια και άλλες λεπτομέρειες της συζήτησης.
  • Διατηρείστε βλεμματική επαφή. Η βλεμματική επαφή δείχνει ενδιαφέρον, διατηρεί τη ροή της συζήτησης και δείχνει ότι υπολογίζετε την αντίδραση του άλλου ατόμου.
  • Δώστε προσοχή στα μη λεκτικά μηνύματα, που στέλνετε και λαμβάνετε, όπως οι εκφράσεις του προσώπου, ο τόνος της φωνής, η στάση του σώματος, οι χειρονομίες, η διάρκεια και ο ρυθμός της συζήτησης.

Εμείς, οι άλλοι και τα όρια

oria-gr8-bd8c5157085284109c7f141f53895Η εργασία που κάνουμε στον εαυτό μας μπορεί να ιδωθεί από διάφορες οπτικές γωνίες και με διαφορετικούς τρόπους. Παρ’ όλο που ουσιαστικά μιλάμε για το ίδιο πράγμα, συμβαίνει συχνά ένας τρόπος προσέγγισης ενός θέματος να μας βοηθήσει περισσότερο από κάποιον άλλον. Οι ποικίλες προσεγγίσεις έχουν αξία σαν εργαλεία με την βοήθεια των οποίων θα συλλάβουμε και θα εδραιώσουμε μέσα μας την «αίσθηση» του πράγματος και τότε όλες οι οδηγίες καθίστανται σχεδόν περιττές, γιατί καθοδηγούμαστε πλέον από το εσωτερικό μας αισθητήριο.

Η ωρίμανση του χαρακτήρα μας φαίνεται ξεκάθαρα από τον βαθμό διαφοροποίησής μας από το περιβάλλον και από την μάζα. Δηλαδή κατά πόσο έχουμε αντιληφθεί και αισθανθεί σε βάθος ότι εμείς είμαστε διαφορετικά όντα από τους υπόλοιπους ανθρώπους του περίγυρού μας, έχουμε διακριτή προσωπικότητα και δεν είμαστε απλώς ένας ακόμα απρόσωπος κρίκος μιας παρέας, οικογένειας, επιχείρησης, έθνους, θρησκείας, ή οποιουδήποτε άλλου συνόλου, από του σημαντικότερου έως του πιο ασήμαντου.

Μπορούμε να πούμε όχι στις διάφορες επιδράσεις, όπως επίσης αν εμείς το κρίνουμε ως σωστό, μπορούμε να πούμε ένα συνειδητό ναι. Η ισχυροποίηση του εαυτού μας μας απαλλάσσει από διάφορες φοβίες, κυρίως από τον φόβο του νέου.

Είναι πλέον της μόδας σήμερα η φοβία της παγκοσμιοποίησης. Φοβούνται πολλοί ότι θα χάσουν την «ταυτότητά» τους. Πολλά πράγματα θα χαθούν (κατά την γνώμη μου κυρίως αρνητικά, ίσως όμως και μερικά θετικά), μεταξύ των οποίων, επιτέλους, και πολλές εξωτερικές ψευτοταυτότητες. Η αληθινή ταυτότητα όμως δεν χάνεται ποτέ γιατί δεν έχει σχέση με θρησκείες και πατρίδες.

Και ένας γάμος είναι κάποιο είδος παγκοσμιοποίησης. Ενωνόμαστε με έναν άλλον άνθρωπο. Αν χάσουμε την «ταυτότητά» μας τότε σημαίνει ότι δεν την είχαμε ποτέ. Δεν μπορούμε να περιχαρακωθούμε στο παρελθόν, επειδή φοβόμαστε τις αλλαγές. Τι θα κάνουμε; Θα σταματήσουμε τον κόσμο; Ο φόβος του «άλλου» και ο φόβος της αλλαγής είναι ενδείξεις ανωριμότητας του χαρακτήρα μας. Αισθανόμαστε ότι τα όριά μας είναι διάτρητα και αντί να τα σταθεροποιήσουμε, ώστε επιτέλους να τολμήσουμε να «ανοιχτούμε» με υγιή τρόπο, εμείς προτιμούμε την φοβική απομόνωση.

Επίσης η ωρίμανση σημαίνει ότι διαφοροποιούμε σωστά τις εσωτερικές μας λειτουργίες. Όταν χρειάζεται να σκεφτούμε δεν πελαγοδρομούμε μέσα σε θάλασσες συναισθηματισμών, με την δικαιολογία ότι αλλιώς θα γίνουμε ψυχροί και αναίσθητοι, ούτε όταν πρέπει να αισθανθούμε χανόμαστε σε αμφιβολίες και θεωρίες.

Συμβαίνει μέσα μας μια διαδικασία ξεκαθαρίσματος ρόλων της κάθε ιδιότητάς μας και επίσης της θέσης μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Η διαφοροποίηση είναι κάτι το ουσιώδες. Μην βιαστείτε να προβάλλετε την αντίρρηση ότι ο εσωτερισμός αντιθέτως οδηγεί στην ενότητα, γιατί θα σας ρωτήσω: πως μπορώ να ενωθώ δημιουργικά με τον οποιονδήποτε άνθρωπο, όταν π.χ. τα παιδιά μου με κάνουν ότι θέλουν, το σπίτι μου το διοικεί η πεθερά μου και όταν παραχώρησα στην ερρωμένη μου (η οποία με σέρνει από πίσω της σαν σκυλάκι) την ουσιαστική διαχείριση των τραπεζικών μου λογαριασμών και μου «τρώει» λεφτά; Πως μπορώ να μιλάω για ενότητα. Πως θα ενωθώ με κάποιον; Υπάρχω για να ενωθώ; Αφού μου τα έχουν πάρει όλα, ακόμα και την θέλησή μου.

Για να υπάρξει ενότητα πρέπει πρώτα να υπάρξω εγώ. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσω κάποια προσωπικότητα, οριοθετώντας την περιοχή της ευθύνης μου. Βάζοντας όρια μεταξύ του «εγώ» και του «εσύ», προασπίζοντας τον ζωτικό μου χώρο. (Παρακαλώ να μην γίνει σύγχυση με θεωρία γνωστού δικτάτορα).

Αρχίζουμε με παραδείγματα για να γίνει αντιληπτή η θεωρία του ζητήματος. Η επιλογή επίπλωσης του σπιτιού μου είναι δικαιοδοσία δική μου και της γυναίκας μου. Αν επέμβει κάποιος τρίτος (έστω κάποιος από τους γονείς μας) και με πιέσεις κατορθώσει να μας παρασύρει στις δικές του προτιμήσεις, τότε επιτρέψαμε να καταπατήσει τα όριά μας. Τα όρια που χωρίζουν την δική του ζωή από την δική μας. Εισχώρησε στο σπίτι μας ένας εισβολέας και ανέλαβε την εξουσία. Εμείς ως προσωπικότητες εκμηδενιστήκαμε. Είμαστε φερέφωνα και το μόνο που θα κάνουμε είναι να χρηματοδοτήσουμε τις επιλογές κάποιου άλλου ο οποίος αποφάσισε αντί για μας, επειδή η δική μας θέληση υπαναχώρησε. Αυτός ο άλλος ίσως δεν έχει δική του ζωή και παρασιτικά προσκολλήθηκε στην δική μας. Τώρα όμως ούτε εμείς έχουμε δική μας ζωή.

Δείτε κάτι διαφορετικό. Αισθάνεστε μια αντιπάθεια για κάποιους γειτονικούς λαούς. Είστε σίγουροι ότι αυτό το συναίσθημα είναι δικό σας και ότι δεν το έχουν εμφυτεύσει μέσα σας πάσης φύσης επιτήδειοι, ή προβληματικοί άνθρωποι (μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος), και οι εταιρείες όπλων πανηγυρίζουν από τον επικερδή γι αυτές «πατριωτισμό» σας; Όταν από τα αισθήματα και τις ιδεολογίες μας κάποιοι σε καίριες θέσεις αποκτούν εξουσία και τεράστια περιουσία, τότε καλό θα είναι να αναλογιστούμε κατά πόσο τα αισθήματά μας είναι γνήσια ή μήπως είναι χειραγώγηση από μηχανισμούς πλουτισμού και εξουσίας.

Ντύνεστε όπως ντύνεστε γιατί αυτό απηχεί τις προτιμήσεις σας, ή φοβάστε την απόρριψη της παρέας σας; Αν είστε γυναίκα και κάποιος σας παρενοχλήσει στον δρόμο αισθάνεστε ντροπή, ενώ την ντροπή θα έπρεπε να την νοιώθει μόνο αυτός που σας ενόχλησε; Και επειδή ντρέπεστε, αναίτια φυσικά, τον αφήνεται να συνεχίζει να σας ενοχλεί και δεν τον βάζετε στην θέση του; Αισθάνεστε αμήχανα όταν τα παιδιά σάς ρωτάνε για το σεξ επειδή αυτή είναι μια φυσική ντροπή, ή σας έχουν χειραγωγήσει κάποιοι ανέραστοι ιερωμένοι που αρέσκονται σαδιστικά να σας βλέπουν να δυσκολεύεστε στην ερωτική σας ζωή, γιατί αυτοί δεν έχουν δική τους; Και μήπως αυτό το έχουν καταφέρει γιατί το υπουργείο παιδείας δεν έχει συνειδητοποιήσει την εκβιαστική καταπάτηση των δικών του ορίων, εις βάρος της ψυχική υγείας των παιδιών; Και άλλα πολλά…

Όλα αυτά είναι ενδείξεις έλλειψης και καταπάτησης ορίων. Οι επιθυμίες, οι προτιμήσεις, οι αποφάσεις (καλοπροαίρετες ή μη) των άλλων εισβάλουν εντός μας με ή χωρίς πίεση εκ μέρους τους, γιατί δεν έχουμε ισχυρή αίσθηση ατομικότητας, διακριτής από το περιβάλλον. Αυτή η αίσθηση δεν είναι τυχαία. Χαρακτηρίζει ένα συγκεκριμένο εξελικτικό επίπεδο και κατακτάται με την προσπάθεια. Με απλά λόγια επιτρέπουμε σε κάποιους να «χώνονται» στην ζωή μας. Όπως και εμείς ενδεχομένως να «χωνόμαστε» στην ζωή των άλλων, να «φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνουν», γιατί αυτοί οι ταλαίπωροι οι άλλοι δεν έχουν το σθένος να μας βάλουν στην θέση μας.

Ένα μεγάλο «μυστικό» μιας ευτυχισμένης και ισορροπημένης ζωής είναι να μάθουμε να βάζουμε τους άλλους στην θέση τους, πράγμα που μπορούμε να το επιτύχουμε μόνο όταν κάνουμε το ίδιο και στον εαυτό μας.

Διαβάστε μερικούς υποθετικούς (αλλά πολύ αληθινούς) διάλογους, για να «πιάσετε» την αίσθηση του πράγματος. Τα όρια δεν είναι μόνο θέμα λογικής. Πρέπει να αναπτύξουμε και την αίσθησή τους. Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης ότι είναι θέμα «στυλ» και σίγουρα δεν είναι θέμα σύγκρουσης και διαμάχης. Είναι μια ορθολογική, αποστασιοποιημένη και με «επαγγελματισμό» θα έλεγα διασάφηση αρμοδιοτήτων.

– «Γιατί το έχεις έτσι το σπίτι σου, τι νοικοκυρά είσαι εσύ.»
Απάντηση: «Εδώ μητέρα είσαι επισκέπτρια. Αν δεν τον θέλεις αυτό τον ρόλο, ορίστε η πόρτα.»

– «Γιατί είσαι με αυτόν τον άνθρωπο κορίτσι μου; Θέλεις να με πεθάνεις;»
Απάντηση: «Το αν θα πεθάνεις ή όχι είναι δική σου ευθύνη. Η υγεία σου είναι επίσης δική σου ευθύνη. Θα σε θάψω, θα σε κλάψω και θα συνεχίσω την ζωή μου.»

– «Μπαμπά αν δεν μου αγοράσεις σοκολάτα (την δέκατη για σήμερα) δεν θα σε αγαπάω».
Απάντηση: «Εγώ παιδί μου θα σε αγαπάω, αλλά σοκολάτα δεν θα σου πάρω. Δεν κάνει να τρως πολλές σοκολάτες, πάντως μπράβο σου που έχεις το θάρρος να επιμένεις».

– «Έχω πρόβλημα με τον τάδε, έλα να σου πω τι έκανε».
Απάντηση: «Καλύτερα να μην αρχίσουμε το κουτσομπολιό. Πάντως αν πράγματι έχεις πρόβλημα μαζί του συζήτησέ το με τον ίδιο και όχι με εμένα που δεν με αφορά. Πρώτα προσπάθησε να βοηθηθείς εσύ, λύνοντας το πρόβλημα σε συνεννόηση μαζί του και σε περίπτωση που δεν τα καταφέρεις, αν νομίζεις ότι μπορώ να σου προσφέρω πρακτική βοήθεια και αν το νομίζω και εγώ, τότε θα ακούσω αυτά τα πράγματα».

– «Που θα πας πάλι και θα με αφήσεις μόνη μου;».
Απάντηση: «Μητέρα σε αγαπάω και θα σου προσφέρω ότι μπορώ, αλλά μου ζητάς να παίξω έναν ρόλο που δεν μου ανήκει. Δεν είμαι ούτε σύζυγός σου, ούτε φίλη σου, αλλά το ενήλικο παιδί σου, ιδιότητα παντελώς διαφορετική. Ένα κομμάτι της ζωής μου δεν σε συμπεριλαμβάνει και σκέφτομαι να το ζήσω. Ένα άλλο κομμάτι όμως σε συμπεριλαμβάνει και χαίρομαι γι αυτό, αλλά δεν είναι τώρα η δική του ώρα. Μην κάνεις τον κόπο να με περιμένεις το βράδυ γιατί θα ξενυχτήσεις άσκοπα».

images (17)Όταν λέμε «απάντηση» στην ουσία σημαίνει: Ήρεμη απάντηση, κοφτή, συγκεκριμένη, χωρίς διάλογο. Χωρίς να αναστατωθούμε, με απόλυτη ηρεμία, κοινοποιούμε τις αποφάσεις μας και δεν εμπλεκόμαστε σε διαλόγους απαντώντας σε ερωτήσεις «παγίδα», που αποσκοπούν να μας χειραγωγήσουν οδηγώντας μας σε ψυχοφθόρες συζητήσεις. Αν εκνευριστούμε έχουμε χάσει το παιχνίδι, γιατί επηρεαστήκαμε και μπαίνουμε σε διαδικασίες άμυνας και δικαιολογιών. Ίσως δεν δίνουμε αυτό που μας ζητήθηκε, αλλά το μήνυμα που περνάμε είναι ότι είμαστε ευάλωτοι και ο καθένας μπορεί κατά βούληση να μας χαλάει την μέρα. Αυτό μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης και εκδίκησης.

Όταν κάποιος δεν μπορεί να αποσπάσει την πλήρη υποταγή μας, πολύ πιθανόν είναι να αρχίσει να ικανοποιεί το εγώ του εκνευρίζοντας μας και εξαναγκάζοντας μας να του δίνουμε λογαριασμό απολογούμενοι για πράγματα που δεν τον αφορούν, διότι αυτό του δίνει μια αίσθηση ισχύος επάνω μας.

Το φαινόμενο της γκρίνιας, που χαρακτηρίζει σχεδόν όλους τους γονείς εξυπηρετεί αυτόν τον διπλό στόχο. Να υποτάξει τα παιδιά στο διογκωμένο εγώ των γονιών, με το πρόσχημα ότι όλα γίνονται για το «καλό» τους και αν δεν το καταφέρει, τότε να προκαλέσει την αντίδραση του εγώ των παιδιών. Είναι και αυτό ένα αποτέλεσμα, όχι το αρχικώς σχεδιασθέν, αλλά τουλάχιστον δείχνει ότι αυτός που γκρινιάζει μπορεί να επηρεάσει το παιδί του, δηλαδή πως ακόμα έχει κάποια εξουσία επάνω του. Η γκρίνια είναι ένα όπλο που παραβιάζει τα συναισθηματικά όρια των άλλων. Υποκύπτουμε προκειμένου να απαλλαγούμε από την δυσάρεστη αυτή κατάσταση.

Κάνουμε λοιπόν την ανακοίνωσή μας και φεύγουμε, ή διακόπτουμε αυτή την συζήτηση ευγενικά. Αλλιώς αν εμπλακούμε σε διάλογο, σημαίνει ότι «τσιμπήσαμε» και ο επίδοξος εξουσιαστής της προσωπικής μας ζωής θα μας εξουθενώσει ενεργειακά, επειδή θα αρχίσουμε να αμυνόμαστε μαλώνοντας, ή να απολογούμαστε για προσωπικές μας αποφάσεις που δεν έχουμε κανένα λόγο να δικαιολογήσουμε στον οποιονδήποτε.

Ας αναλύσουμε το τελευταίο περιστατικό. Ο γιος ή η κόρη πρώτα έβαλαν τον εαυτό τους στην θέση του. Αποδέχθηκαν τον ρόλο τους ως ενήλικα παιδιά της μητέρας τους και συναισθηματικά και διανοητικά. Αυτό δημιουργεί κάποιο σαφές όριο, βάσει του οποίου ειπώθηκαν τα επόμενα λόγια. Υπάρχει προσωπική ζωή που δεν την απεμπολούμε για χάρη κάποιου οιδιπόδειου συμπλέγματος, ή έστω χάρη της ανίας της μητέρας μας, επειδή δεν φρόντισε να έχει την δική της προσωπική ζωή. Δεν θα γίνουμε ο σύζυγός της (που ενδεχομένως απουσιάζει σε κάποιο καφενείο – ή αν έχει πεθάνει δεν θα την «παντρευτούμε» εμείς). Έτσι ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα. Η ζωή μας χωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη, που το κάθε ένα έχει τα σαφή του όρια. Η ζωή μας με τους φίλους μας (που τους αγαπάμε) και η ζωή μας με την μητέρα μας (που την αγαπάμε και αυτή, πιθανώς βαθύτερα αλλά με διαφορετικό τρόπο). Σε κάθε μέρος αφιερώνουμε συγκεκριμένο χρόνο, πάντα κατά την δική μας εκτίμηση και όχι των άλλων. Τα πρόσωπα του ενός τμήματος δεν έχουν συνήθως καμία θέση στα γεγονότα του άλλου τμήματος, επειδή εμείς έτσι το θελήσαμε, μετά από δική μας λογική ή συναισθηματική αξιολόγηση των πραγμάτων και των αναγκών, και όχι επειδή κάποιος άλλος μας έδωσε την άδειά του.

Συνηθισμένο μέσο πίεσης είναι η υγεία. Μας απειλούν οι γονείς μας ότι θα τους «πεθάνουμε» αν ζήσουμε την ζωή μας, όπως συμβαίνει στο παράδειγμα που αναφέραμε. Μας «ρίχνουν το μπαλάκι», που σημαίνει ότι επιχειρούν να μας μεταβιβάσουν την ευθύνη για την υγεία τους ώστε να μας δημιουργήσουν ενοχές και φόβους, με σκοπό την εξουδετέρωση της θέλησής μας. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με ενήλικους ανθρώπους και αυτοεξυπηρετούμενους, τότε την ευθύνη την έχουν μόνο αυτοί. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε τέτοιου είδους μεταβίβαση και εμείς καμία δουλειά να την αναλάβουμε. Άρα το «μπαλάκι» τους το γυρίζουμε πίσω, χωρίς δισταγμό και ενοχές.

Υπάρχει πάντοτε η περίπτωση όπως λέμε να «μασήσουμε», δηλαδή να δεχθούμε την ανάληψη αυτής της αφύσικης ευθύνης. Αυτό συμβαίνει γιατί η προσπάθειά τους συναντάει κάποια δική μας αδυναμία και εισχωρεί μέσω αυτής. Αν όμως έχουμε τακτοποιήσει τις διάφορες συναισθηματικές εκκρεμότητες με αυτούς αλλά και με τον εαυτό μας, τότε η απάντησή μας θα είναι σαφής και λυτρωτική. Λυτρωτική για μας, γιατί θα προστατεύσει τα όριά μας και θα εξασφαλίσει την ελευθερία μας, αλλά και γι αυτούς επειδή θα δουν ότι η τακτική αυτή δεν περνάει και θα έχουν έτσι την ευκαιρία να ασχοληθούν με κάτι πιο δημιουργικό στην ζωή τους, από το να εκβιάζουν και να εξουσιάζουν τα παιδιά τους.

Κάθε φορά που αισθανόμαστε να παραβιάζονται τα όριά που έχουμε θέσει για τον εαυτό μας, ή εμείς να παραβιάζουμε τα όρια των άλλων, αυτό γίνεται λόγω της ύπαρξης κάποιων αδυναμιών στην ψυχή μας, αλλά και στην ψυχή των άλλων. Μια αυτοανάλυση θα μας πείσει.

Δεν θα επεκταθώ σε περισσότερα παραδείγματα, ελπίζω να έχει γίνει αντιληπτή η ουσία του προβλήματος. Οι αδυναμίες μας, τα ελαττώματά μας, έμφυτα ή επίκτητα, η λάθος διαπαιδαγώγηση, η εξάρτησή μας από την γνώμη των άλλων, οι ψευτοενοχές και άλλα πολλά, προκαλούν υποχωρητικότητα, ή επιθετικότητα.

Τα όρια μετατοπίζονται αφύσικα και οι ρόλοι συγχέονται. Τι είμαι εγώ; Σύζυγος της μητέρας μου, υποχείριο της γυναίκας μου, ή φιλαράκι των παιδιών μου; Και τότε που είναι ο γιος της μητέρας μου, ο σύντροφος της γυναίκας μου και ποιος είναι ο πατέρας των παρατημένων παιδιών μου; Ποια είναι η προσωπική μου ζωή, ποιος αποφασίζει για την διατροφή των παιδιών μου, για το δικό μου ντύσιμο και ποιος κανονίζει τα αισθήματα και τις πεποιθήσεις μου; Έχει ο καθένας δικαίωμα να με αγγίζει παρά την θέλησή μου (αφορά κυρίως γυναίκες), ή να κάνει διάφορα σεξουαλικά σχόλια εις βάρος μου αν εγώ δεν θέλω να τα ακούσω; Μπορώ να λεω «όχι» για να προστατεύσω το σώμα μου και την ιδιωτική μου ζωή; Έχω δικαίωμα να θέλω και να πιστεύω διαφορετικά πράγματα από ότι οι άλλοι, ή μήπως φοβάμαι την απόρριψη και την επιθετική κριτική τους; Η προσωπικότητα έτσι θολώνει και αφομοιώνεται από τους άλλους, ή από την κοινωνία, γιατί δεν υπάρχουν σαφή όρια καθορισμένα από την δική μας θέληση και όχι από τους άλλους.

Αν όμως λειτουργήσουμε σύμφωνα με τα παραπάνω, δηλαδή θέτουμε όρια και έχουμε συγκεκριμένους ξεκάθαρους ρόλους, η ζωή μας θα υποστεί μια θαυμαστή μεταμόρφωση. Το «όχι» είναι μια μαγική λέξη και η συνετή χρήση του είναι ένδειξη της ικανότητάς μας να θέτουμε υγιή (αλλά όχι άκαμπτα) όρια στην ζωή μας. Θα επιλύσουμε με ευκολία τα περισσότερα προβλήματά μας, διασκεδάζοντας με το πώς είχαμε «πνιγεί σε μια κουταλιά νερό». Θα καθίσουμε στην δική μας «καρέκλα» και έτσι οι άλλοι αναγκαστικά θα καθίσουν στην δική τους. Είναι και θέμα ενεργειακό. Η ψυχική μας δύναμη θα αυξηθεί κατακόρυφα και η θέλησή μας θα αποκτήσει ασυνήθιστη ισχύ.

Όλα αυτά δεν είναι «προεκλογικές» εξαγγελίες. Είναι μια ζωντανή πραγματικότητα που περιμένει να την ζήσουμε. Ο λόγος που δεν το κάνουμε είναι γιατί, για τους όποιους λόγους, φοβόμαστε να μπούμε στην θέση μας. Ίσως η θέση μας δεν είναι και τόσο ένδοξη και δεν την θέλουμε, ίσως μας έπεισαν ότι αν γίνουμε ο εαυτός μας θα μας μισήσουν και θα μας απορρίψουν γιατί δεν θα είμαστε όπως είναι όλοι. Ίσως πάλι ποτέ δεν διδαχθήκαμε πώς να είμαστε ο εαυτός μας και να προστατεύουμε την ελευθερία μας.

Αν μπούμε στην θέση μας το επίπεδο της συνειδητότητας αυξάνει, εμφανίζονται νέες υποχρεώσεις, νέες ευθύνες, αλλά και οι αντίστοιχες ικανότητες και η αντίστοιχη εσωτερική γαλήνη. Πολλές συνθήκες της ζωής μας, εσωτερικές ή εξωτερικές θα αλλάξουν (αυτό ίσως μας τρομάζει και ενδέχεται να υπαναχωρήσουμε, προτιμώντας τα παλιά αλλά γνωστά βάσανα). Η ζωή μας, το περιβάλλον μας και οι σχέσεις μας, θα αναδιαταχθούν με έναν λυτρωτικό τρόπο.

Επαναλαμβάνω τον χρυσό κανόνα. Το έλλογο «όχι» είναι η μαγική συνταγή. Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι όρια δεν σημαίνει απομόνωση και άμυνα, αλλά δυνατότητα σωστής επικοινωνίας και «ανοίγματος», γιατί αισθανόμαστε ότι δεν κινδυνεύουμε από τους άλλους. Τα όρια προστατεύουν την ελευθερία μας και την ελευθερία των άλλων. Αυτή η απαλλαγή μας από τον φόβο (που προέρχεται από την έλλειψη ορίων) μάς παρέχει την ευχέρεια της δημιουργικής επικοινωνίας. Δεν φοβόμαστε τους άλλους άρα μπορούμε να έρθουμε σε επαφή μαζί τους. Δεν θα αλλοτριωθούμε. Ούτε θα αλλάξουμε παρά την θέλησή μας.

Πηγή: http://www.innerwork.gr

Link: http://www.innerwork.gr/oria.htm