Αρχείο

Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική

Superhero-Wallpaper

Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική.
Κρύβουμε όλα εκείνα για τα οποία είμαστε ικανοί.
Και ζούμε επιδεικνύοντας την πιο υποβαθμισμένη μας πλευρά… εκείνη που είναι κοινωνικά αποδεκτή… εκείνη που μας έμαθαν να καλλιεργούμε… εκείνη που υιοθετήσαμε για να μην έχουμε προβλήματα…
Και όλα αυτά, μόνο με την επίδραση που άσκησαν πάνω μας οι ιστοριούλες με τους ήρωες;
Όχι μόνο. Θυμόμαστε και μέρος του μηνύματος που μας μετέδωσαν οι γονείς μας:
«Μην μπλέκεις σε μπελάδες…»
Ή, ακόμη χειρότερα:
«Αν συνεχίσεις έτσι, δε θα σε θέλει κανείς…»
Τι σημαίνει συνεχίζω έτσι;
Προφανώς, «συνεχίζω έτσι», σημαίνει ότι είμαι αυτός που είμαι.
Και, τότε; Τι πρέπει να κάνω για να γίνω άλλος;
Η απάντηση είναι προβλέψιμη: ν’ αφήσεις να βγει ο ήρωας.
Δεν λέω ότι πρέπει κανείς να γίνει σούπερ-ήρωας με την έννοια να είναι καταπληκτικός και να εντυπωσιάζει, να σκαρφαλώνει κτίρια, να πηδάει στις στέγες των σπιτιών και να πετάει στον αέρα.
Όχι.
Δεν χρειάζεται.
Μιλάω για τον μοναδικό ηρωισμό που υπερασπίζομαι:
«Το κουράγιο να είναι κανείς αυτός που είναι».
Το θάρρος να μη δημιουργεί μια μυστική ταυτότητα μικρόψυχου, αν δεν είναι μικρόψυχος.
Να μη ζει σαν ηλίθιος, αν δεν είναι ηλίθιος.
Κι αν δεν είναι πολύ γρήγορος, δεν πειράζει. Πρέπει να δέχεται τη βραδύτητα με περηφάνια. Να λέει: «Είμαι λίγο αργός. Ε, και;» Αυτό είναι υπέροχο.
Δεν τρέχει τίποτα αν είναι κανείς «λίγο χαζούλης…» όπως λένε στην Αργεντινή.
Αν όμως δεν είναι… τότε δεν πρέπει να κάνει τον χαζό!
Αν εγώ είμαι λίγο κουτός… αν δεν μου κόβει και πολύ… αν μπορώ ν’ ανακαλύπτω μέσα μου άλλα χαρίσματα εκτός από την εξυπνάδα… πολύ ωραία! Γιατί να σπαταλάω ενέργεια προσπαθώντας να το κρύψω;
Γιατί να μη βρω το θάρρος να πω ποιος είμαι, με τα όποια χαρίσματά μου, κι ας μην είναι τα πλέον ευπρόσδεκτα κοινωνικά κι αυτά που αναγνωρίζονται και εκτιμώνται περισσότερο, κι ας μην είναι αυτά που μου κάνουν « την καλύτερη διαφήμιση».
Αυτό που λιγότερο χρειάζεσαι είναι να σε κάνουν τα προσόντα σου υπερόπτη.
Προσόν, μπορεί να είναι και το να μην ξεχωρίζεις.
Το μεγαλύτερο προσόν ενός ήρωα είναι να μπορεί να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις χωρίς να εξαναγκάζεται να δείχνει στους άλλους ότι είναι όπως εκείνοι λένε ότι πρέπει να είναι.

Jorge Bucay, Ο δρόμος της ευτυχίας

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους!

chairs-psychotherapy   Με ρωτάνε: «Τελικά βοηθάει η ψυχοθεραπεία; Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσω;».

Προσωπικά, λόγω της εκτεταμένης μου εμπειρίας σ’ αυτό το επάγγελμα, δεν μπορώ να απαντήσω με ένα ναι, ή με ένα όχι.

Είναι σα να με ρωτάς: «Βοηθά να ταξιδεύω στη θάλασσα; Βοηθά να κάνω καταδύσεις; Να κάνω ορειβασία; Βοηθά να μπαίνω σε σχέσεις;»

Εξαρτάται.

Σε κάποιους η θάλασσα φέρνει ναυτία. Δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν να κολυμπήσουν σε άγνωστα νερά. Και μόνο η ιδέα τους αναστατώνει, τους τρομάζει.

Το ίδιο και οι βουτιές.

Ακόμα και η ιδέα της περιπέτειας, του ταξιδιού, της ανάβασης τους κουράζει και δεν βρίσκουν σ’ αυτήν κανένα νόημα.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων αγαπούν τα προβλήματα περισσότερο από τις λύσεις τους, γιατί έμαθαν να ζουν μ’ αυτά, και μέσα από αυτά να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους.

Οι αλλαγές τους τρομάζουν, ιδίως εάν αυτές πρόκειται να τους οδηγήσουν σε μια καινούργια ζωή, γιατί σε αυτό το νέο πλαίσιο ζωής χρειάζεται να καταβάλουν προσπάθεια. Να αλλάξουν τις συνήθειές τους.

Να πάψουν να ρίχνουν τις ευθύνες της ζωής τους σε άλλους, και να τις αναλάβουν οι ίδιοι.

Επίσης, η κάθε ατομική απόπειρα εμπλοκής σε προσωπική ψυχοθεραπεία είναι τόσο μοναδική, ιδιαίτερη κι εξατομικευμένη, ως προς τα κίνητρα, τα προσόντα των υποψηφίων και –γι’ αυτό- την αποτελεσματικότητά της, όσο τα χαρακτηριστικά που φέρουν σ’ αυτήν τα υποψήφια μέλη, θεραπευτής και θεραπευόμενος.

Η θετική έκβαση της θεραπευτικής συνεργασίας εξαρτάται από μια σειρά παραμέτρων.

Την επαγγελματική κι αυτογνωστική εμπειρία του εμπλεκόμενου ψυχοθεραπευτή.

Το εύρος και την πληρότητα της εκπαίδευσής του.

Την ηλικία και την ετοιμότητα του υποψήφιου θεραπευόμενου.

Την ωριμότητα και τα κίνητρα που τον ωθούν να ξεκινήσει την διαδικασία.

Το βάθος των τραυματικών του εμπειριών, τους τρόπους που το παρελθόν του παρεμβαίνει στην καθημερινότητά του σήμερα, και την χρήση αυτών των εμπειριών που η ψυχή του είναι έτοιμη να κάνει.

Το ταίριασμα των δύο εταίρων.

Μιλάνε οι ψυχές τους την ίδια γλώσσα; Συνειδητή κι ασυνείδητη;

Πόσο πρόθυμοι και ικανοί είναι και οι δυο τους γι’ αυτοαποκάλυψη;

Τι καταλαβαίνει ο καθένας τους όταν λέει «ψυχοθεραπεία»;

Ταιριάζουν οι τρόποι που την αντιλαμβάνονται και οι προσδοκίες που έχουν απ’ αυτήν;

Μέχρι ποιο σημείο την αυτογνωστικής του πορείας είναι διατεθειμένος ο θεραπευόμενος να φτάσει;

Κατά πόσο σε αυτό μπορεί να τον ακολουθήσει ο συγκεκριμένος ψυχοθεραπευτής;

Πόσο ικανοί είναι αμφότεροι στην μετα-επικοινωνία; Δηλαδή, σε ποιον βαθμό και πόσο ανοιχτά μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους έχοντας ως αντικείμενο συζήτησης την ίδια τους την θεραπευτική επικοινωνία; Την θεραπευτική σχέση και συνεργασία;

Σε ποιο βαθμό μπορεί ο θεραπευόμενος να αναστοχάζεται και να βάζει σε λέξεις τα συναισθήματα και τις εσωτερικές του διεργασίες;

Όλες οι παραπάνω παράμετροι, εφόσον γίνονται αντιληπτά από τους εμπλεκόμενους, και μπορούν να συζητηθούν στο θεραπευτικό πλαίσιο, είναι θεμιτό να γίνουν έναυσμα εισόδου κι εμβάθυνσης της ψυχοθεραπευτικής σύνδεσης, καθώς ορίζουν το πιο σημαντικό της κομμάτι: την θεραπευτική διάδραση, την πορεία και την τελική της έκβαση.

Όχι, λοιπόν. Η καλή, η αποτελεσματική ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους.

Θέλει όλα τα παραπάνω.

Χρειάζεται αυτός που την ξεκινά να είναι οπλισμένος με εξυπνάδα, αντιληπτικότητα, ικανότητα να λεκτικοποιεί την εσωτερική του εμπειρία, υπομονή.

Ικανότητα για επένδυση σε βάθος χρόνου, για επένδυση σε σχέση.

Να θέλει –ακόμη κι αν έχει αμφιθυμία- να αναλάβει τις ευθύνες του για την ζωη του.

Να μην ψάχνει συμβουλές.

Να μην θέλει κάποιος άλλος να τον «σώσει».

Να ξέρει και να πιστεύει πως μόνος του θα βρει τον δρόμο, με την βοήθεια και το «φαναράκι» του ψυχοθεραπευτή.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα βιώσει την ψυχοθεραπευτική εμπειρία ίσως ως την πολυτιμότερη εμπειρία της ζωής του.

 

Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης, Ψυχολόγος – Συστημικός – Υπαρξιακός Ψυχοθεραπευτής

Πηγή: aftognosia.gr

Κλείνοντας κύκλους

8616491_orig «Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε.

Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.

Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;

Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα.

Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει.

Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας – και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

Αποδεσμευτείτε από τα πράγματα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας.

Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της “ιδανικής στιγμής”. Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη. Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ’ αυτόν που είστε.»
Paulo Coelho

Εξισορροπώντας το φόβο

3205530672_1f4855d643«Κανείς δεν έχει ανοσία στο φόβο. Ωστόσο, όπως και τα άλλα συναισθήματα, ο φόβος πρέπει να εξισορροπείται από αντίθετες φωνές, που μας παροτρύνουν να δράσουμε, να είμαστε πιο τολμηροί, να διακινδυνεύσουμε.

Την πρώτη φορά, που ανεβήκαμε σε ποδήλατο, λόγω της αστάθειας συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα να πέσουμε και να χτυπήσουμε. Ο κίνδυνος μας έκανε πιο διστακτικούς. Όμως η επιθυμία να μάθουμε ποδήλατο ήταν πιο ισχυρή από το φόβο, κι έτσι συνεχίσαμε την εξάσκηση, μέχρι που ο φόβος υπερνικήθηκε από τη χαρά. Απλές εκδηλώσεις αγάπης, όπως το να χαμογελάσουμε σε κάποιον, να ξεκινήσουμε μια συζήτηση, να κάνουμε ένα κομπλιμέντο, να εκφράσουμε ένα γνήσιο συναίσθημα, είναι όλα πράγματα που τα φοβόμαστε μόνο και μόνο, επειδή δεν εξασκούμαστε αρκετά σ’ αυτά. Εάν βάζοντας τα σε εφαρμογή πληγώσουμε λίγο το Εγώ μας, δε θα πρόκειται για κάτι πολύ διαφορετικό από τη γρατσουνιά που αποκτήσαμε στο γόνατο προσπαθώντας να μάθουμε ποδήλατο και που σύντομα επουλώθηκε και ξεχαστήκαμε.

Η αγάπη απαιτεί να ξεπερνάμε τους παράλογους και αποθαρρυντικούς φόβους που αναπόφευκτα δημιουργούν μια απόσταση ανάμεσα σ’ εμάς και τους άλλους.

Σ’ αυτή τη γη, είτε μακριά, είτε κοντά, χωρίς αγάπη υπάρχει μόνο φόβος.»

 

Pearl S. Buck

Η κρίση των πρώτων -άντα: «Αλλιώς το είχα φανταστεί κι αλλιώς το πράγμα μου προκύπτει»

Screenshot_2015-04-07-15-55-18-1

Η κρίση των τριάντα, γνωστή ως quarter-life crisis , κάνει την εμφανισή της στις ηλικίες 25-35. Είναι η ώρα, που αρχίζει η εσωτερική καταγραφή και αξιολόγηση του «τι έχω κάνει μέχρι τώρα». Φυσικά, δεν την βιώνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό κι ένταση.

Τα κύρια γνωρίσματα της είναι οι ανασφάλειες, οι απογοητεύσεις, οι ματαιώσεις, η αίσθηση μοναξιάς και κατάθλιψης, το ανεκπλήρωτο, το ανικανοποίητο και η έλλειψη νοήματος και σκοπού. Οι αλλαγές που κάνουμε σ’ αυτή τη φάση συνήθως είναι αντανάκλαση μιας σπασμωδικής προσπάθειας να τα βρούμε με τον εαυτό μας, τα αίτια της οποίας είναι πολύ βαθύτερα.

Περνάς και συ την κρίση αν:

1) Διαβάζεις αυτό το άρθρο, επειδή έψαξες στη μηχανή αναζήτησης για την κρίση των τριάντα (!).

2) Ονειρεύεσαι να κάνεις κάτι «τρελό», κάτι εκτός ορίων: δεν ξέρεις τι θέλεις κι έτσι έχεις κολλήσει σε μια δουλειά που δε σου  αρέσει ή σχεδιάζεις ακόμη για το πώς θα κινηθείς επαγγελματικά.

3) Νιώθεις ότι η αναποφασιστικότητα σ’ έχει παραλύσει: παρά του ότι είσαι ελεύθερος να κάνεις το οτιδήποτε, προτιμάς τα γνωστά «προβλήματα» των τριάντα, όπως την προβλεψιμότητα και τη σταθερότητα. Φοβάσαι πως μία διαφορετική επιλογή δε θα σε οδηγήσει στην εκπλήρωση που αναζητάς, αλλά θα σε επιστρέψει στο σημείο ακριβώς από όπου ξεκίνησες.

4) Νοσταλγείς τα μαθητικά και τα φοιτητικά σου χρόνια: Θυμάσαι που κάποτε όλα στη ζωή ήταν απλά; Νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στο μεταίχμιο μεταξύ της παιδικής/ανώριμης ηλικίας και της ενήλικης/ώριμης.

5) Τρομοκρατείσαι στην ιδέα να φτιάξεις τον προσωπικό σου προϋπολογισμό: και αυτό δεν περιορίζεται πλέον στο πόσες μπύρες ή τζιν τόνικ πίνεις.

6) Σκέφτεσαι υπό άλλο πρίσμα την ερωτική σου ζωή: αν είσαι μόνος/η, ίσως αισθάνεσαι ανικανοποίητος/η από τα ραντεβού και τις σχέσεις, που έχεις κάνει. Αν είσαι σε σχέση, μπορεί να αναρωτιέσαι αν όντως θέλεις να είσαι με αυτό τον άνθρωπο μακροπρόθεσμα και αν είναι πλέον αργά για να βρεις κάποιον άλλο.

7) Φοβάσαι ξαφνικά την αποτυχία: Πλέον σε πιάνει πανικός πως αν κάνεις κάτι λάθος, αν «αποτύχεις» (όπως συνήθως αυτό ορίζεται από τους άλλους) σε έναν από τους δύο βασικούς τομείς ή και τους δύο (δουλειά ή/και σχέση), τότε αυτό το λάθος θα σου κοστίσει με τρόπο ακραίο και καταστροφικό όλη σου τη ζωή.

8) Βαριέσαι με τους φίλους σου: Το να περνάς τα βράδια σου μέχρι το πρωί σε κλαμπ, σου φαίνεται ως ιδέα, όλο και λιγότερο ελκυστική και νιώθεις αποξενωμένος από όλα αυτά τα συνεχή ξενύχτια της φοιτητικής ζωής. Δεν αισθάνεσαι καμία ντροπή πια να περάσεις το βράδυ μόνος σου στο σπίτι, ίσως μάλιστα να είναι και αυτό που προτιμάς κάποιες φορές να κάνεις.

9) Συγκρίνεις συνεχώς τον εαυτό σου με τους συνομήλικους φίλους σου: «Όλοι έχουν παντρευτεί…. Αχχχχχ!».

10) ή με τους γονείς σου: Όταν ήταν στην ηλικία σου είχαν ήδη παιδιά, είχαν δικό τους σπίτι, είχαν…

11) Νιώθεις πως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως τα περίμενες. Αυτό είναι ίσως και η πιο ισχυρή ένδειξη ότι περνάς την κρίση των τριάντα. Η ζωή σου δεν είναι όπως την είχες φανταστεί στα 20 ή τα 25 και έρχονται εκείνες οι «σκοτεινές» στιγμές που κατακλύζεσαι από σκέψεις όπως: «Έτσι την είχα φανταστεί εγώ τη ζωή μου στα 30; Αυτά ήθελα να κάνω; Έτσι να ζω; Αυτά τα όνειρα είχα; Πού είναι τα όνειρά μου; Η ζωή μου, που είναι; Όλα όσα ήθελα, πού είναι; Πού είμαι εγώ; Τι έγινε; Τι πήγε λάθος; Τι στράβωσε στην πορεία; Που έφταιξα; Τι δεν έκανα καλά; Πώς πέρασαν τα χρόνια; Πότε έφτασα στα τριάντα; Μόλις χθες…αλλιώς το φανταζόμουν… Και τώρα τι; Τι γίνεται από εδώ και πέρα; Έτσι θα πάει; Πώς βγαίνεις από εδώ; Βγαίνεις; Πώς; Θέλω να βγω…»

Βγαίνεις, φυσικά και βγαίνεις, εφόσον το θέλεις. Αυτή η αίσθηση του εγκλωβισμού και του αδιεξόδου είναι μόνο απατηλή. Πιστεύεις ότι έχεις παγιδευτεί και παρόλο που ΜΠΟΡΕΙΣ να φύγεις, απλώς νομίζεις ότι δεν μπορείς.

Χρειάζεται να αντικαταστήσουμε τα ερωτήματα κι αντί να αναλογιζόμαστε επί ματαίω «Τι δεν πέτυχα;» και «Τι θα έπρεπε να έχω κάνει;» ας εστιάσουμε στο τώρα και στο τι μπορώ «Τι μπορώ να κάνω τώρα και τι να πετύχω;». Ας δούμε λίγο πιο καθαρά τα εμπόδια που βάλαμε, τα εμπόδια που, έστω αν και ασυνείδητα, αλλά ωστόσο ηθελημένα βάλαμε στο δρόμο μας. Τι σκοπούς εξυπηρετούσαν; Με ποιους τρόπους μας βόλεψαν;

Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι πάντα και το ίδιο εύκολα, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν και εξωγενείς παράγοντες, που τα μπλοκάρουν (π.χ. έλλειψη επαγγελματικών ευκαιριών και ό,τι αυτό συνεπάγεται, απουσία συναισθηματικής στήριξης από την πατρική οικογένεια, πίεση για δημιουργία οικογένειας), και ακόμη περισσότερο σε μια περίοδο κρίσης. Πάντα όμως θα υπάρχει ένα κομμάτι που θα περνάει από το «δικό μας χέρι» και μπορεί να κάνει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τη διαφορά, να φέρει αργά ή γρήγορα την αλλαγή.

Όταν απελευθερωθώ από τα δεσμά που με περιορίζουν, όταν αναγνωρίσω τα δικά μου «θέλω» και ανάγκες, όταν καταλάβω πως η ζωή είναι δική μου και μου ανήκει, και όταν αυτό υπερνικήσει όλα τα υπόλοιπα, τότε η αλλαγή είναι ο μόνος δρόμος, τότε χτίζω ξανά τη νέα μου ζωή, αυτήν που τόσο είχα ονειρευτεί.

Υ.Γ. Η ζωή είναι δρόμος, είναι και αγώνας, αλλά σίγουρα δεν είναι αγώνας δρόμου. Νικητής δεν είναι όποιος κόψει πρώτος το νήμα. Ο καθένας έχει το δικό του ρυθμό, την δική του πορεία να χαράξει και τα δικά του εμπόδια να ξεπεράσει. Ποτέ δεν είναι αργά! Αργά είναι ίσως μόνο για όσους παραιτούνται. Βρείτε το δρόμο σας και ακολουθήστε τον. Καλή διαδρομή!

 

Κατερίνα Κοντογιαννάτου

e4f71cabb8b904987e738d5b0580d11c96a2a33152208f9cfef4406c766746e1

Το ρίσκο

trΑν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε  την  πόρτα  και  φύγε!

Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.

Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει. Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. Τα υπόλοιπα είναι πράξη…

Διάλεξε το δρόμο της ζωής. Διάλεξε το δρόμο της αγάπης. Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος. Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας. Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο. Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης. Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης. Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.

Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία, την δυστυχία. Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους. Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατι όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.

Σε προειδοποιώ όμως ότι, αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις. Το ρίσκο – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.

«Όταν γελάς, διακινδυνεύεις να περάσεις για ηλίθιος»

Και λοιπόν; Συχνά λέω πως ο κόσμος βλέπει τον Μπουσκάλια σαν ένα είδος τρελού. Είναι πραγματικά τρελό! Εγώ όμως το γλεντάω αφάνταστα,ενώ χιλιάδες γνωστικοί πεθαίνουν από ανία.

«Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός»

Δε φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά. Κλαίω από χαρά, από απελπισία. Μερικές φορές κλαίω διαβάζοντας τις εργασίες των μαθητών μου. Κλαίω όταν βλέπω ευτυχισμένους ανθρώπους. Κλαίω όταν βλέπω ανθρώπους να αγαπιούνται. Δε με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματικός. Δεν πειράζει. Μ’αρέσει. Μου καθαρίζει τα μάτια.

«Όταν ανοίγεσαι στους άλλους, κινδυνεύεις να μπλεχτείς»

Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στην ζωή; Δεν έχω καμιά διάθεση να ζήσω μόνος μου σ’ ένα νησί. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε μαζί εσείς και εγώ, σημαίνει πως έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Ας βρούμε τρόπους να κάνουμε την κατάσταση αυτή μια ευκαιρία χαράς.

«Όταν δείχνεις τα συναισθήματα σου, κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου»

Εγώ χαίρομαι να αποκαλύπτω την ανθρωπιά μου. Μπορείς να αποκαλύψεις πολύ χειρότερα πράγματα από την ανθρωπιά σου.

«Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου στο κόσμο, κινδυνεύεις να τα χάσεις»

Τι να γίνει. Δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα. Κι ούτε είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πει «Είναι απατεώνας. Έλα , Μέιμπελ, αρκετά ακούσαμε. Πάμε σπίτι ». Κι αυτό είναι πολύ καλό, ξέρετε, και σωστό. Δεν είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι.

«Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου»

Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, και όχι για να πάρεις ανταπόκριση – αυτό δεν είναι αγάπη.

«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις» και «’Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις»

Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δεν ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, άλλα δεν μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζει και δεν αγαπά.

Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.

Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Η μεγαλύτερή σου υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος, άλλα και για δικό μου…

 

Leo Buscaglia, ”Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”

 

«Αν αγαπάς το παρελθόν σου, άφησε το να φύγει»

Leave-The-Past Το παρελθόν είναι σίγουρα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Αποτελείται από όλες αυτές τις εμπειρίες και επιλογές που αν ήταν άλλες δεν θα βρισκόμασταν σήμερα εδώ. Προσοχή όμως, όσο δεν μπορούμε να του γυρίσουμε την πλάτη άλλο τόσο δεν μπορούμε να ζούμε για πάντα μέσα σ’ αυτό. Αν δεν ήρθε ακόμα, θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα θελήσεις να πάψει να σε στοιχειώνει. Βρες την ισορροπία σου ανάμεσα σε παρελθόν-παρόν και μάθε να ζεις μ’ αυτό.

Αγάπησε το παρελθόν σου
Βήμα πρώτο και ζωτικής σημασίας. Αν δεν το κάνεις δεν θα μπορέσεις ποτέ να το αφήσεις να φύγει. Αναγνώρισε ό,τι καλό σου έχει προσφέρει, αλλά και όλα τα παθήματα που έγιναν μαθήματα και σε έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Το ξέρεις κατά βάθος πως όσο και να προσπαθείς να αλλάξεις το παρελθόν σου, δεν πρόκειται να συμβεί. Ασχολήσου με το πώς θα γίνεις καλύτερος από εδώ και πέρα και τα παλιά μαύρα σημεία θα ξεθωριάσουν με τον καιρό και θα σβήσουν.

Νοστάλγησε με μέτρο
Νοστάλγησε όλες τις καλές στιγμές αλλά μην κολλήσεις εκεί, βγες έξω και κυνήγα την ζωή για να αποκτήσεις κι άλλες. Γιατί όσο εσύ θα μένεις στάσιμος, ο χρόνος δεν θα πάψει να κυλάει.

Μάθε να συγχωρείς
Τα μίση και οι κακίες θα σε τραβάνε απ’ τα μαλλιά κάθε φορά που θα προσπαθείς να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Το μέλλον δεν έχει θέσεις για ανθρώπους αδύναμους. Φαντάζομαι γνωρίζεις πως οι πιο αδύναμοι απ’ όλους είναι αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ να συγχωρούν. Κι όσους σε πλήγωσαν ανεπανόρθωτα και δεν εκτίμησαν την συγχώρεση σου, κλείδωσε τους σε ένα συρτάρι στο παρελθόν και μην το ανοίξεις ποτέ ξανά.

Διώξε τα φαντάσματα
Είναι πολύ σημαντικό να μάθεις να ελέγχεις την απώλεια, είτε είναι ένας χωρισμός, ένας φίλος που χάθηκε ή ακόμα και ο θάνατος. Κράτα τα αγαπημένα σου πρόσωπα βαθιά στην καρδιά σου, πάντα θα έχουν μία θέση εκεί. Αλλά το να επιλέγεις συνειδητά να ζεις με φαντάσματα δεν είναι η λύση. Οι άνθρωποι έρχονται και πάνε, πάψε να θρηνείς γιατί στο τέλος θα μείνεις μόνος με τα φαντάσματα σου.

Ό,τι δε μπορείς να αποφύγεις, πολέμησέ το
Έρχονται στιγμές συννεφιασμένες και η αυθόρμητη αντίδραση είναι η φυγή. Εκεί είναι στημένη μια παγίδα, μην πέσεις στα γόνατα και ξεκινήσεις να προσεύχεσαι σε κάποιον θεό να σε γυρίσει πίσω στο παρελθόν. Μην απαρνηθείς το παρόν, στάσου γερά στα πόδια σου και πολέμησε για ένα καλύτερο μέλλον.

Δες την αλήθεια
Πράττουμε ως παρελθόν, απολαμβάνουμε ως παρόν και ονειρευόμαστε ως μέλλον.

 

Βασιλειάδη Τσαμπίκα – Συγγραφέας-αρθρογράφος

Πηγή: http://www.simplylife.gr